ผมยืนอยู่ข้างหลังเวทีด้วยความไม่มั่นใจเลยสักนิด  วงเราห่างเวทีงานแฟตมานานมาก อาการประหม่าอย่างรุนแรงซึ่งไม่ได้เป็นบ่อยนักเล่นงานผมอย่างจัง

ผมกลัวไปหมด กลัวผิดพลาด กลัวจำเนื้อไม่ได้ กลัวอุปกรณ์ไม่ทำงานอย่างที่ควรจะเป็น กลัวคนไม่ชอบเพลง กลัวคนไม่ชอบเรา กลัวคนไม่ดูเรา

แต่เมื่อถึงเวลาของเรา ทุกอย่างมันผ่านไปเร็วมมาก และจบลงด้วยดี

ขอบคุณทุกคนมากๆ ที่เข้ามาสู่เวทีเล็กๆเพื่อฟังเพลงของเรา นี่จะเป็นอีกวันที่ผมไม่มีวันลืม ขอบคุณจริงๆครับ

 

โอม